De Erfenis van Bloedoog — Sessie 03: Wat de Diepte Bewaart

Sessiejournal — 11 juni 2026

"Verdomme ratten. Altijd die ratten." — Kapitein Bloedoog

Locatie: Het Bullywug-dorp aan het meer → het meer → de onderwatergrotten → de tempel
Aanwezigen: Krak, Blackspot Pete, Lucien, Balthasar, Pann

Wat voorafging

De avond ervoor hadden de vijf avonturiers kennisgemaakt met de Bullywug-gemeenschap aan het meer, chaslak gedronken met Butweldinflip en zijn volk, en een ontmoeting gehad met De Blauwe Parel — een zeemeermin van buitengewone schoonheid die in een groot waterbassin in de centrale tent verblijft. Zij had de groep een deal aangeboden: maak de tempel vrij van de zeeduivels en hun bloeddorstige haaien, en al het goud en alle schatten zijn voor jullie. Wat betreft de schat van kapitein Bloedoog zelf had zij echter gewaarschuwd: er heerst een vloek op.

De nacht bij Flip

Met toestemming van De Blauwe Parel werden de wapens van de groep voor de ochtend teruggelegd bij de boten. De avonturiers brachten de nacht door in het kleine huis van Butweldinflip, die zijn gasten met kenmerkende gulheid ontving. Pann gebruikte de rust om met zijn alchemistenkit aan de slag te gaan — dankzij ingrediënten die hij ter plaatse kon vinden, onder meer het magische zeewier dat Flip eerder had geprezen, brouwde ze twee experimentele elixirs. Het eerste bleek een krachtig genezingsdrank, goed voor twee D4 plus vier trefpunten. Het tweede — samengesteld met twee vleermuisvleugels — gaf zijn drinker de mogelijkheid om tien minuten lang te vliegen, zij het op een tempo van nauwelijks tien feet per ronde. Weinig indrukwekkend, maar technisch gezien: vliegen.

De nacht zelf verliep onrustig. Elk van de vijf had moeite met slapen — niet door het omgevingslawaai van padden, kikkers en slapende Bullywugs, maar door dromen die langzaam dreigender werden. Ieder voor zich zag dezelfde beelden: een ondergelopen tempel met weelderig begroeide muren, zuilen licht die door het plafond vielen, en een vloer die steeds dieper bezaaid bleek met botten. Schedels. En op het einde: muren rood van het bloed. Op hetzelfde moment schoot de hele groep overeind, elk vanuit hun eigen hoek van de hut.

Niemand twijfelde eraan dat ze hetzelfde hadden gezien.

Een gesprek met Zild

In de vroege ochtend, terwijl de rest zich langzaam verzamelde bij de boten, had Pete nog een bijzonder gesprek. Bij de ingang van de tent, gedeeltelijk weggezakt onder een houten trap, zat een reusachtige oude krab. De groep had hem al eerder opgemerkt — zijn ogen hadden Pete gevolgd vanaf het moment van aankomst. Pete wierp een Speak with Animals-spreuk uit en sprak hem aan.

De krab stelde zichzelf voor als Zild. Hij vertelde dat het meer zijn thuis was, maar dat hij door de haaien die de zeeduivels erin hadden losgelaten, zijn toevlucht had gezocht bij de Bullywugs. Hij woonde al 186 zomers. En hij sprak — niet alleen Krab, maar Common — een vaardigheid die hij zo'n honderd jaar geleden had gekregen van een priesteres die destijds in de tempel verbleef.

Die priesteres was Zendari — een vrouw die vele namen had gedragen en een god van de zee had gediend. Zij had de krab ooit geholpen, en hem als dank de gave van taal geschonken. Zendari had lang in de tempel geleefd. Ze was bezig geweest met een experiment om het eiland veiliger te maken — ze wilde het eiland, in Zilds woorden, laten zwemmen. Maar er was iets misgegaan. De zeeduivels kwamen. En Zendari verdween.

Zild wist niet of de zeeduivels iets met haar verdwijning te maken hadden. Hun ras leeft niet lang genoeg om dat nog te weten.

Over de Bullywugs vertelde hij nog iets opmerkelijks: vóór de komst van De Blauwe Parel waren zij niet te onderscheiden van de andere dieren van het eiland. Het was De Blauwe Parel die hen had geleerd te spreken, te bouwen, voor zichzelf te zorgen. De beschaving van het Bullywug-dorp was, in wezen, haar schepping.

Pete bedankte Zild en beloofde het meer zo snel mogelijk te bevrijden. De krab wenste hen succes en groef zich terug de modder in.

Terugkeer naar De Blauwe Parel

De gedeelde droom zat de groep dwars genoeg om er De Blauwe Parel nog over te spreken. Zij bevestigde dat een gezamenlijk gedeelde droom nooit zonder betekenis is. Ze had het niet eerder onder de bevolking van het eiland gehoord, maar zij kende de verhalen — en dit eiland was op meerdere plekken vervloekt. De tempel was niet gebouwd door de mensen die er nu woonden.

Toen de naam Zendari viel, verstijfde zij merkbaar. De godin die Zendari had gediend was een groot kwaad, zei ze. De naam mocht niet te vaak worden uitgesproken op dit eiland. En het was haar schuld — die van de godin — dat de zeeduivels hier waren. Zendari had iets geprobeerd te bouwen. De godin had het vernietigd.

Balthasar vroeg of hij de naam mocht weten. De Blauwe Parel strekte haar hand uit — ze kon het niet hardop zeggen, maar ze kon het hem laten weten. Balthasar greep haar hand vast, zijn ogen werden gesloten. De zachte stem die hij normaal kende veranderde in iets kouder en dieper. De naam die ze hem gaf: Umberlee — de Koningin van de Diepte.

Na het gesprek schreef Balthasar de naam op papier en deelde hem met de rest van de groep. Zijn religiekennis vulde het beeld aan: Umberlee is de godin van gevaarlijk water, verraderlijke zee en de duisternis van de diepte. Kwaadaardig niet per ongeluk, maar uit aard. Ze wordt geassocieerd met krakens, enorme haaien en het zinken van schepen. Haar schatten deelt ze met hen die haar trouw dienen.

De groep begon stukjes aan elkaar te leggen. Zendari had een tempel gebouwd op dit eiland — maar waarom hier? Er moest iets bijzonders zijn met deze plek. En Kapitein Bloedoog had zijn schat hier verborgen. Was hij een aanhanger van Umberlee? Had hij de schat aan haar geofferd? De Blauwe Parel voegde nog één ding toe: hoe eerder alle afbeeldingen, namen en verwijzingen naar Umberlee van dit eiland verdwenen, hoe beter.

Het meer

De wapens lagen klaar bij de rondgebouwde vissersbootjes van de Bullywugs — kleine, primitieve vaartuigen met een ronding als bodem en een enkele riem. Voor Krak, de grootste van de groep, paste het nauwelijks. Zijn knieën staken over de rand. Flip en zijn partner kwamen uitzwaaien. Pete vroeg hem de soep warm te houden. De groep peddelde het meer op.

Het duurde niet lang voor de eerste schaduwen onder de bootjes zichtbaar werden. Een grote haai — minstens vier meter — gleed rustig onder hen door. Tegen de tijd dat ze de noordelijke rotswand op zo'n honderd meter naderden, telden ze drie schaduwen: de eerste op diepte, de tweede iets hoger, en een derde met een blauwgrijs gekleurde huid rechts van hen — aanzienlijk groter dan de andere twee.

Pete merkte op dat de haaien ruimschoots de kans hadden gehad om de bootjes om te stoten, maar dat niet deden. Zijn inschatting: dit was geen aangeleerd aanvalsgedrag, maar een natuurlijke reactie. De haaien volgden hen — maar lieten hen met rust. Vooralsnog.

De kikker als aas

Bij de rotswand bespraken de avonturiers hoe ze de haaien konden omzeilen om de grotten in te duiken. Het plan dat uiteindelijk de tafel won was even eenvoudig als oncomfortabel: Pete zou worden neergelaten aan een lijn, vastgemaakt in een tuigje van vishaken en touw, als lokaas om de haaien naar de oppervlakte te lokken. Krak hield de lijn vast en zou bij het eerste signaal trekken. De rest zou klaarstaan.

Pete daalde het water in. Even was het stil — de silhouetten hadden zich teruggetrokken in de diepte en waren nergens te bekennen. Zijn perceptie was scherp, maar niet scherp genoeg: toen hij omkeek, was de grootste haai al onderweg omhoog — razendsnel, vanuit het donker. Pete trok aan de lijn. Krak rukte. Maar de lijn was nog niet kort genoeg om hem volledig uit het water te tillen.

Wat volgde was een ogenblik dat iedereen op de bootjes zag: een zes meter lange haai die het water uit sprong, bek wijd open, en een kleine groen-glibberige kikker die hem net een halve meter afhield door zich met zijn springkracht omhoog te werken. Balthasar schoot zijn Eldritch Cannon — een zelfgemaakt houten kanon op drie pootjes — af en trof de haai met kracht net achter de vin. Een stuk vlees spatte eraf. Toen de haai terugviel in het water, volgde Pann met een Thunderwave die het dier vlak voor de waterinval trof. Het meer kleurde rood.

De drie silhouetten verdwenen. Eén haai dood, de andere twee uit zicht.

De afdaling

De groep besloot nu door te zwemmen. Voor Pete geen probleem — hij kon vrij ademen onder water. Voor de rest was het een kwestie van zo snel mogelijk de grotten bereiken.

De ingang lag tien meter dieper dan verwacht, verborgen in de rotswand. Balthasar maakte een klein Light-spreuk en klemde het steentje tussen zijn tanden — vijf feet licht in volledige duisternis, maar genoeg. De groep dook naar de opening en begon door de tunnel te zwemmen.

De gang was aanvankelijk breed genoeg, maar al snel vertakte ze zich. De instructie van De Blauwe Parel had geklonken: volg de breedste opening. In het donker en het koude water was dat makkelijker gezegd dan gedaan. Krak sleepte wie nodig was mee. Pete zwom op zijn eigen kikkersnelheid. Balthasar begon achter te lopen.

De tunnel liep horizontaal dieper het rots in, zonder einde in zicht. De adem van de niet-kikkers begon te slinken. Balthasar verloor het bewustzijn — zijn kleine lichtje zonk naar de bodem. Krak keerde om en greep hem vast. Pann begon ook uit te putten. De Constitution-saves kwamen snel achter elkaar. Maar de gang begon langzamerhand omhoog te lopen.

De grot

Net op het moment dat meerdere groepsleden het bewustzijn begonnen te verliezen, bereikte de tunnel de oppervlakte. De groep zwom omhoog en brak door het wateroppervlak van een kleine poel — drie meter in diameter, kalm water in het midden van een grot.

Krak gooide Pann op de kant. Ze ademde niet.

Balthasar begon op hem te drukken. Pete greep in en gaf aanwijzingen — handen op de borst, drukken, wachten. Na een paar gespannen seconden spuugde Pann een stroom water uit en begon hij — hoestend en verschrikt om zich heen kijkend — weer te ademen.

De grot zelf was donker maar droog op de richel rondom de poel. Meerdere uitgangen leidden dieper het stelsel in. De brede gang trok de aandacht: langs de wanden groeide begroeiing op plekken waar licht door scheuren in het plafond naar binnen viel, en diep in de gang was het warme flikkerende schijnsel van vuur zichtbaar. Geen religieuze symbolen, geen markering — alleen rots, water en natuur. De tempel moest verder liggen.

De buitkamer

In een van de zijgangen ontdekte Pete een klein kamertje. Verroest gereedschap, drie versleten slaapplaatsen van lang geleden, een leren buidel. En twee kisten.

De eerste was een klassieke piratenkist met een stevig slot. De tweede was een vierkante crate waarvan de deksel los oplag — en die bleek gevuld met zorgvuldig in doeken gewikkelde voorwerpen. De groep pakte uit:

• Twee flessen rum met handgeschreven etiket.
• Twee gouden kandelaren bezet met edelstenen.
• Een dolk van een vreemd mat zwart metaal — bij Balthasar voor nader onderzoek.
• Een zilveren zwaard waarvan het gevest de vorm had van een octopus: vier tentakels over het gevest, twee omlaag kronkelend als handgreep, samengekomen bij een diepblauwe edelsteen. Uitzonderlijk gebalanceerd. Krak nam hem.
• Een houten doosje met zes vakjes: vier kapot, twee leeg, één intact met een flesje. De donkere substantie wervelde bij schudden. Pann's inschatting: beschermend — maar nog niet zeker genoeg om te delen.
• Een amulet van donkerblauwe steen, volledig in goud gevat, met twee kruisende golven gegraveerd. Mogelijk een symbool van Umberlee. Niemand deed hem om.
• Een leren buidel: tweeëntwintig elektrum en honderdtachtig goudstukken. Krak nam ook die.

De vergrendelde azuurblauwe kist met goudbewerking bleek bij optillen bijna gewichtloos — leeg, of vrijwel leeg. Misschien een Bag of Holding in kistenform. De groep nam hem mee voor later.

De grote zaal

Pete liep voorop door de brede gang, verdween vrijwel direct in de schaduwen, en scoute de ruimte aan het einde. Breed — breed genoeg dat links en rechts niet tegelijk te overzien waren. Drie identieke gangen aan de achterzijde op dertig meter, elk geflankeerd door grote stalen fakkelhouders met brandend hout en gloeiende kolen. De wanden begroeid. En overal: licht.

En geluid. Iemand floot. Een zeemanslied — het nummer over de mooie vrouwen van Ben Nalis, een klassiek kroegdeuntje onder zeelui. Het klonk om de hoek.

Pete keek. In een nis die volledig bedekt was met botten — schedels, ribben, beenderen als tapijt — stond een piramide van schedels van anderhalve meter hoog. En bovenuit stak, piratenhoed op het hoofd, lang vettig haar over de schedels hangend, een man. Eén oog gewoon. Het andere doorlopen met bloed.

Kapitein Bloedoog.

Hij floot voor zich uit en keek om zich heen alsof hij op een weide zat. Pete meldde het fluisterend aan de groep.

Bloedoog

Balthasar maakte zichzelf onzichtbaar en liep dichter op de kapitein toe. Bloedoog bewoog onnatuurlijk — zijn hoofd draaide abrupt, zijn schouders schokten, maar de schedelhoop onder hem bewoog niet mee. Hij zat vast. Ingesloten door de botten om hem heen, tot aan zijn middel of verder, onmogelijk te bepalen.

Balthasar gooide een steen de andere kant van de nis in. Bloedoog schrok.

Verdomme ratten. Altijd die ratten.

Hij was er niet goed aan toe. Hij mompelde in zichzelf, reageerde op dingen die er niet waren, en begon meteen daarna weer te fluiten. Balthasar liep naar hem toe en sprak hem aan.

Bloedoog draaide zijn hoofd. Wie roept mij daar?

Balthasar zei dat hij hem kwam helpen. Bloedoog pauzeerde — en vroeg naar Piet. Niet de kikker. Een Piet die kennelijk tot zijn vroegere bemanning had behoord. Balthasar liep terug naar de groep.

De groep beraadde zich. Bloedoog kende een Piet uit zijn vroegere crew — in zijn verwarde toestand zou hij die naam misschien herkennen bij iemand anders. Balthasar stelde voor het woord te doen. De rest bleef in de gang uit het zicht, met Pete als waakpost.

Balthasar liep de nis in en sprak Bloedoog aan, zich voordoend als de Piet die de kapitein kende. Bloedoog herkende de naam gelijk — of meende dat te doen. Hij had hem lang niet gezien. Hij zag er anders uit. Kleiner. Een drankje had hem van uiterlijk veranderd, zei Balthasar. Bloedoog geloofde het zonder al te veel vragen.

Uit het gesprek dat volgde bleek dat Bloedoog al tien jaar vastzat in de schedelhoop. Hij had met vijftig man het eiland betreden. Twee hadden het aanvankelijk overleefd — hijzelf en de Piet uit zijn crew. Van Angus en Dillian, twee andere bemanningsleden, geen spoor meer. De rest was vermoedelijk omgekomen. Bloedoog herinnerde zich dat ze druk bezig waren geweest de buit naar buiten te slepen, en dat er toen iets was misgegaan. Wat precies wist hij niet meer — zijn geheugen was verbrokkeld.

Pann stelde de vraag die bleef hangen: de vuren in de zaal brandden al tien jaar. Wie of wat hield ze aan?

Niemand wist het antwoord.

De sessie eindigde hier — de groep net op de drempel van een antwoord, Balthasar in gesprek met een man die tien jaar in zijn eigen schat opgesloten heeft gezeten, en ergens dieper in de tempel iets dat de fakkels brandend houdt.