De Erfenis van Bloedoog โ Sessie 05: Wat Ontwaakt in het Water
Sessiejournal โ 9 juli 2026
Locatie: Tempel van Umberlee โ ingangshal, offerheiligdom en fonteinheiligdom aan de grote trap
Aanwezigen: Krak, Lucien, Piet, Pann โ Balthasar was deze sessie niet aan tafel
Terug in het water
Twee weken na de vorige sessie hervat de groep waar ze gebleven waren: middenin de tempel van Umberlee, voorbij de ingangshal met haar azuurblauwe gewelfde dak en de rijen houten beelden die verdrinkende mensen uitbeelden โ figuren die naar hun keel grijpen, happend naar lucht, uitgehouwen in een macabere processie langs de wanden. Op de vloer, onder een dunne laag water, stond een inscriptie die de groep destijds slechts ten dele kon ontcijferen: de diepte klinkt wat het tij achterlaat. De kamer bleek ooit een val te hebben bevat, allang onschadelijk gemaakt of simpelweg nooit gereset.
Zodra de deur waardoor ze binnenkwamen sloot, opende zich een doorgang naar een zeshoekige kamer met opnieuw vreemde beelden in de hoeken en een stenen statief met een grote schelp vol water in het midden. Ook hier stond een regel gebeiteld: het tij volgt de storm. Van de drie deuren die de kamer telde, bleven er twee โ west en oost โ hardnekkig gesloten, hoe de groep ook aandrong. Toen ze de deur achter zich sloten om verder te zoeken, gebeurde het tegenovergestelde van wat ze verwachtten: in plaats van dat er een uitgang opende, vergrendelde de hele kamer zichzelf en begon vol te lopen met water.
Na koortsachtig puzzelen kwam de groep tot een harde conclusie: het mechanisme vroeg om een offer, en iemand zou zich vrijwillig moeten laten verdrinken in de schelp. Balthasar bood zich aan. Met Krak's hulp โ die hem min of meer hardhandig onder water hield โ lukte het offer op het laatste moment, vlak voordat Balthasar het bewustzijn volledig zou verliezen. Het was genoeg: de deur naar de volgende ruimte, een brede trap omhoog, ging open.
De trap en de wacht bovenaan
Piet ging als eerste de trap op om te verkennen en zag onmiddellijk dat de ruimte daarboven niet leeg was. Verspreid door de zaal stonden zeeduivels, met de grootste concentratie achterin bij een figuur in priesterlijk ornaat. Op een brug aan het einde van de ruimte hielden twee zeeduivels een geboeide gevangene vast โ een gedaante die op het moment dat de groep zichtbaar werd, bewusteloos in het water werd gesmeten. Met deze waarschuwing rende de rest van de groep de trap op en trof een zaal die volledig paraat stond om zich te verdedigen.
Het middelpunt van de ruimte was een verhoogde, getrapte fontein: voetstukken en kommen op elkaar gestapeld, ingelegd met een parelmoeren mozaรฏek, waaruit water met een onmiskenbaar azuurblauwe gloed het middelste bassin in stroomde. De rest van het water in de zaal oogde als gewoon, troebel zeewater. Twee smalle stenen ringen liepen als paden over het water heen โ glad en lastig te belopen zonder te struikelen โ en het water zelf gold overal als moeilijk terrein.
Piet zet de aanval in
Piet rende als eerste over de ringen richting de brug en werd onderweg tweemaal aangevallen door zeeduivels met drietanden: รฉรฉn stak naar zijn hoofd, de ander wierp een net. De steek raakte, een oppervlakkige maar pijnlijke snee; de worp met het net miste doordat Piet er behendig onderdoor dook. Vanaf de rand schoot hij vervolgens meerdere pijlen af op de zeeduivels rond de gevangene โ twee ervan lieten de bewaker die het figuur vasthield omvallen, waarna de gevangene verder het water in zakte.
Krak in het water
Krak sloot aan bij zijn kleinere bondgenoot vooraan, hield zijn great axe bewust laag om niemand per ongeluk te raken, en wreef vlak voor het gevecht gif over zijn wapen. Toen hij zijn aanloop wilde vergroten om sneller bij de vijand te komen, verloor hij op het gladde gesteente zijn evenwicht en viel โ tot ieders amusement โ zelf voluit het water in. Het bleek hem tot aan zijn kin te reiken, al voelde hij nog vaste bodem onder zijn voeten.
Lucien's licht en de priester met de doorweekte rol
Achter in de zaal bleef de priester onaangedaan doorgaan met zijn voorbereiding: hij las hardop voor uit een doorweekte perkamentrol in een onbekende taal, terwijl er water uit de rol leek te druppelen dat zich langzaam tot vreemde vormen begon te vormen om hem heen โ alsof het hem actief probeerde te beschermen. Lucien richtte een Guiding Bolt op een van de zeeduivels dichtbij, die de aanval vol op de borst raakte en met een verblindende lichtflits achterover de brug op werd geblazen.
Pann houdt de linie
Pann ondersteunde de groep met een bezwering die de aanvalskansen van drie metgezellen vergrootte, en wierp kort daarna op verzoek een genezingsdrankje naar Piet toe, bedoeld voor de gewonde gevangene. Toen een zeeduivel vanuit het water opdook en de aanval op Pann inzette, misten beide pogingen โ de speerstoot schoot over Pann's hoofd, de beet greep mis.
Vanaf dichtbij kon inmiddels worden vastgesteld dat de gevangene een mens leek: gebonden en gekleed in een vreemd, donker harnas onder gescheurde kleding. Piet dook het water in om hem te bereiken en zag hoe kleine draaikolkjes zich om de nek en benen van de gevangene begonnen te vormen โ alsof iets, of iemand, hem actief dieper naar de bodem trok.
Krak en de haaien
Terwijl de rest van de groep vocht, merkte Krak dat er niet alleen zeeduivels in het water zwommen: twee haaien, aangetrokken door het bloed dat het water inmiddels rood kleurde, schoten recht op hem af. Krak ging in razernij en sloeg de eerste haai van zich af zonder zelf geraakt te worden. De tweede was minder genadig: hij hapte toe, sloot zich om Krak's arm en schouder, en trok en draaide met zoveel kracht dat er een fors stuk vlees werd afgescheurd โ een klap die het water nog roder kleurde en de eerste haai, zelf ook door het bloed opgejaagd, tot een nieuwe aanval aanzette.
Krak besloot het erop te wagen en zich naar de rand van het bassin te werken, wetende dat verdere schade hem door zijn razernij nauwelijks nog kon deren. Beide haaien vielen hem nog eenmaal aan terwijl hij zich omhoogwerkte: de een miste en werd met een trap teruggeslagen het water in, de ander kreeg een beet te pakken in zijn been maar werd evengoed van zich afgeschud. Krak trapte hem tegen zijn neus en zag beide dieren terugvallen in het water, terwijl hijzelf hijgend maar overeind op de rand belandde.
Toen Lucien zag dat Krak zich in veiligheid had weten te werken, richtte hij een tweede, krachtiger geladen Guiding Bolt op de priester zelf. Het schot brak door het beschermende water heen en trof doel, maar de priester hield stand: zijn geloof bleek sterk genoeg om zijn concentratie niet te verliezen. Hij pakte zijn rol weer op, keek de groep recht aan en chantte rustig verder โ terwijl er een vreemd gloeiend licht om hem heen begon te hangen, een teken dat zijn ritueel dichter bij voltooiing kwam.
Krak tussen de kaken
Nog voor Krak goed op adem was gekomen, dook een nieuw wezen op de rand af โ ruim twee keer zo groot als hijzelf. Het beet hard in zijn schouder, nam een flinke hap bloed, en probeerde hem vervolgens half het water in te trekken, recht naar de haaien toe die nog altijd rond de rand cirkelden, opgejaagd door het bloed maar voorlopig niet in staat om echt bij iemand te komen.
Pann greep in vanaf een afstand. Haar mechanische hulpje Hon โ een homunculus die ze ooit van keukengerei in elkaar had gezet, met kleine mechanische scharen en vleugeltjes โ klikte een onbekend, mogelijk beschermend drankje vast (gevonden in een eerder ontdekte kist, nog altijd niet geรฏdentificeerd) en zoefde ermee richting Krak. Het was niet de eerste keer dat Hon medicatie kwam afleveren; Krak herkende het tafereel meteen.
Pann greep ook naar haar campinggasstel. Ze opende de klep en liet een vlammenzee over de vijanden naast de gevangen figuur razen โ een deel van het plafond schroeide, het water rondom verdampte in een stoomwolk. Toen de rook optrok bleek de klap het gebonden figuur net gemist te hebben.
Een niet-natuurlijk wezen
Vanaf zijn positie zag Piet als enige hoe een kolkende, duidelijk onnatuurlijke stroming zich om de gevangene begon te sluiten. Tegelijkertijd zagen Lucien en Krak, die de priester nog in het oog hielden, hoe de enorme plas water die uit diens doorweekte rol bleef stromen zich over de vloer verspreidde en langzaam een vaag, mensachtig hoofd begon te vormen. De priester barstte in een grimmige lach uit, maar bleef ononderbroken chanten.
Piet's gok
Piet besloot het erop te wagen. Hij forceerde zich langs de zeeduivel die de gevangene als een muur afschermde en goot het drankje van Hon voorzichtig naar binnen, gevolgd door twee goodberries uit zijn eigen voorraad. Het kostte hem bijna alles: terwijl hij zich over het figuur boog, wist een drietand hem vol in de buik te raken, een pijnlijke voltreffer.
Wat daarna gebeurde overtrof alle verwachtingen. Terwijl de drank en de bessen naar binnen gingen, opende het figuur zijn ogen โ ongelijk, verontrustend. Het ene oog was gewoon een oog. Het andere bleek een groot, glinsterend kristal, met dunne metalige uitlopertjes die ergens diep het hoofd in liepen. Zichtbare vonken van statische elektriciteit liepen over het lichaam. Een stem, duidelijk niet afkomstig uit het figuur zelf maar ergens om hem heen, klonk door het water: "mana matrix hergeconfigureerd." Dit was geen mens โ eerder een soort gefabriceerd wezen, mens van vorm maar duidelijk iets anders van aard.
Het bewijs volgde meteen. Toen een zeeduivel met een drietand naar het ontwakende figuur uithaalde, verdween diens hoofd op het laatste moment gewoonweg en verscheen elders opnieuw โ een flits van iets zilverachtigs uit het kristallen oog, en de steek trof niets dan lucht.
Ook de kikkerachtige aanvaller die zich intussen aan Piet had vastgeklampt en probeerde een strop om hem heen te trekken, werd in de verwarring zelf van opzij aangevallen door een van de zeeduivels โ een chaotisch tafereel onder water waarvan niet helemaal duidelijk werd wat precies wie aanviel.
Lucien als krokodil
Lucien had inmiddels zijn vorm veranderd in een krokodil en werkte zich behendig door het water, happend naar de zeeduivels die zijn nieuwe, half bevrijde bondgenoot lastigvielen. Eรฉn hap sloot zich stevig om een van hen โ niet dodelijk, maar genoeg om het wezen op zijn plek vast te houden.
Pann vliegt
Met drie zeeduivels tegelijk op haar af, koos Pann voor een directe vlucht naar boven: ze dronk in รฉรฉn beweging de zelfgebrouwen vliegdrank die Hon eerder had afgeleverd. Alle drie de aanvallen misten haar terwijl ze klungelig omhoog zweefde โ geen schoolvoorbeeld van een geslaagd brouwsel, maar functioneel genoeg. Vanuit de lucht liet ze haar zwevende kookvuur op de vijanden onder haar neerdalen, waarbij de eerste vol op zijn hoofd geraakt werd en in brand vloog. De vuurbal bleef hangen en kon elke beurt opnieuw gestuurd worden om meer vijanden aan te steken.
Krak houdt stand
Krak, nog altijd in razernij en beschermd door de kracht van zijn totemgeest, hield stand tegen twee zeeduivels die zich richting de priester begaven. De een raakte hem licht, de ander miste volledig โ de schade die wel doorkwam werd door zijn woede grotendeels gedempt.
De opkomst van het watergedrocht
Terwijl het gevecht zich over de hele zaal uitspreidde โ Krak vooruit stormend, Lucien als krokodil happend naar alle kanten, Pann in haar eentje drie vijanden tegelijk afhoudend als een kok die zijn keuken verdedigt โ bleef de priester in de hoek onverstoorbaar doorgaan. De stotteringen in zijn ritueel, veroorzaakt door het ontwaken van de gevangene, leken hem niet langer te hinderen. Zijn krachten namen toe.
De vage watervorm die eerder als een hoofd was verschenen, groeide door: hoger, en hoger, tot ze een volledig mensachtige gestalte aannam. Op dat moment loste de hele perkamentrol zelf op in water en stroomde de gestalte in, samen met al het vocht dat zich intussen op de vloertegels had verzameld. Een torenhoog figuur, volledig van water, rees op boven het strijdtoneel โ en begon zich recht op Krak af te bewegen.
Daar, met de priester nog chantend en het watergedrocht in beweging, eindigde de sessie.