Datum: 11-02-2026 (Sessie — uur 2)
Locatie: Heel Vanen — rond Benjamins toren, daarna het markt-/feestplein (en voor Gaia: richting haven)
Aanwezigen: Groep (o.a. Barry, Cure/Kyor, Sevilla, Alice, Dim’yon, Varg), Senaat (Benjamin, Alrik, Larin), Elena (priesteres), Gaia (afzonderlijk), vijanden (Bone Devil + spined devils)
DnD Sessie 11-02-26 — Uur 2
We vallen midden in een gesprek waar je eigenlijk niet bij hóórt te zijn: Gaia vangt Benjamin, Alrik en Larin af in een half-afgemaakte discussie vol wantrouwen en vermoeidheid. Alrik klinkt alsof hij al duizend keer dezelfde fout heeft zien gebeuren en er nu allergisch voor is: hij vindt het een slecht idee om “ons” hiervoor te gebruiken. Hoe zouden buitenstaanders kunnen slagen waar de Senaat zelf op stukliep? Benjamin probeert het docentenspel weer te spelen—misschien hebben wij vaardigheden die zij niet hebben, misschien is er iets anders nodig dan brute arcane macht, en vooral: ze móéten iets proberen, want ze staan stil.
Het echte goud zit in de zinnen die er tussendoor glippen. Er is sprake van een derde portaalsteen—en die ligt onder water. Benjamin zegt het met de voorzichtigheid van iemand die zijn eigen geheimen al haat, maar nóg banger is voor wat er gebeurt als het uitlekt. Als wij te weten komen waar de andere stenen liggen en we “er iets mee doen”, kan niemand voorspellen wat dat losmaakt. De Senaat kan dat risico niet nemen. Het gesprek wordt afgekapt met een bijna vampierachtige “genoeg voor vanavond, terug naar je kist”: iedereen moet zijn plek weer innemen alsof er niets is gezegd. Benjamin geeft Alrik ook nog een opdracht mee: hou ze in de gaten—zorg dat we weten waar ze zijn en wat ze doen.
Op het plein: wachten, zoeken, en het gevoel dat iets gaat knappen
Ondertussen staat de rest van de groep op het markt-/feestplein in de nasleep van de avond. Niet iedereen is even vindbaar: Alice is spoorloos (op een manier die alleen Alice “normaal” vindt), Dim’yon zit ook niet zichtbaar in het plaatje, en Gaia is dus letterlijk in de lucht bezig met een eigen missie. Barry en Varg zijn wél makkelijk te vinden—bij een barretje, alsof een eeuwige feestdag vooral een logistiek probleem is (“elke dag hetzelfde… maar wel elke dag feest”).
Er wordt nog even nagepraat over eerder gedoe met Zone of Truth: de spreuk beweegt niet mee, de radius is wat het is, en je stapt er gewoon uit als je het niet vertrouwt. Dat detail blijft hangen, omdat het stiekem het thema van de avond is: iedereen stapt weg zodra het serieus wordt.
Elena’s toespraak: eindelijk iemand die de bom hardop legt
Dan komt Elena. Niet met vuurwerk, maar met een aanklacht.
Ze staat op het podium, zichtbaar onthutst maar vastberaden, en zegt het recht in het gezicht van Heel Vanen: er is tegen ons gelogen. De Senaat is niet wie ze zeggen te zijn. Ze houden de stad gevangen. De “nieuwe dag” is elke keer dezelfde dag. En we worden misbruikt door drow-aanbidders die ons opofferen.
En dan doet ze het ergste (of beste, afhankelijk van je stressniveau): ze wijst naar Benjamins toren en vuurt een lichtstraal af. In de verte flitst een explosie van licht bij de toren—een signaal dat dit geen toneelstukje is. Daarna richt ze zich naar de zijkant van het plein en cast opnieuw. Er vormt zich een gat: duisternis met vaag licht erachter, alsof je even door een spleet in de Underdark kijkt—met lichtgevende paddenstoelen en iets dat beweegt.
Het gat groeit. Klauwachtige vingers. Vleugels. Een bleek, botkleurig wezen stapt eruit, landt, heft zijn klauw…
…en precies dan slaat de klok 12 uur.
Zwart voor de ogen. Eén voor één worden we wakker. En het plein is weg uit “feest” en terug in “ochtend”—maar met een probleem dat níét meeloopt met de reset.
De reset die niet netjes reset: Bone Devil op het marktplein
Initiative. Het is meteen duidelijk dat dit geen gewone encounter is, maar een “we zijn net wakker en de wereld haat ons”-moment.
Barry is als eerste bij zinnen en ziet een botten- en vleugelgedrocht op de grond—een Bone Devil, al wordt dat pas later hard bevestigd. Hij stormt eropaf met Great Weapon Master… en mist. Twee keer. Zelfs terwijl het ding prone ligt. Het universum geeft Barry een ochtendknuffel door hem in zijn gezicht te slaan met statistiek.
Het wezen komt overeind en reageert zoals fiends dat doen: klauwen, klauwen… missen allebei, maar de staart is gemeen genoeg om wél te connecten. Barry krijgt een flinke sting te verwerken: piercing damage en een dot poison, plus hij faalt zijn save en is poisoned. Het gevecht voelt meteen als: “oké, dit gaat smerig worden.”
Cure (Kyor) herkent het type beest met een Nature check en zet direct een lifesaver neer: Protection from Evil and Good op Barry, specifiek tegen fiends. Het effect is precies wat je wilt als je teamgenoot net door een wandelend skelet-mes is geprikt: de fiend heeft nadeel op aanvallen, en Barry kan niet zomaar charmed/frightened/possessed worden. Het plein krijgt ineens een klein beetje “we hebben een plan”-energie.
Varg doet ondertussen iets waar zijn “grumpy bard”-imago even plaats moet maken voor pure professionaliteit: hij leest het beest alsof het een slecht geschreven contract is. Met Know Your Enemy wordt het lijstje hardop de wereld ingeslingerd:
- Magic Resistance (advantage op saves tegen spells)
- Resistances: o.a. cold, én bludgeoning/piercing/slashing van non-magical aanvallen
- Immunities: fire en poison (en ook immuun voor de poisoned condition)
- Magische duisternis helpt niet: het ding ziet er gewoon doorheen.
Dat verandert de mindset: dit is geen “we rammen ‘m wel.” Dit is “we rammen ‘m slim, met magic weapons en juiste keuzes.”
Sevilla zet de toon: Earth Elemental, graag gedaan
Sevilla kiest voor de klassieke oplossing: als de wereld een monster spawnt, spawn jij er een groter probleem tegenover. De stenen van het plein “borrelen” en er verschijnt een Earth Elemental—een prachtige, praktische muur van HP en bludgeoning.
De elemental slaat raak, maar omdat zijn attacks non-magical zijn, wordt de schade gehalveerd. Toch: botten kraken, druk wordt gezet, en het veld begint eindelijk te lijken op een gevecht dat te winnen is.
Alice probeert ook iets bij te dragen, maar loopt meteen tegen de realiteit aan: zonder magic weapons en met een tegenstander die niet onder de indruk is van half werk, blijft het effect beperkt. Ze doet wel schade met een spell (na wat regels-geharrewar over wat Magic Resistance precies doet), en verdwijnt daarna weer in hiding alsof ze contractueel verplicht is om onvindbaar te zijn.
Barry’s comeback: Channel Divinity en een Smite die het plein wakker schudt
Barry, nog steeds niet blij met het universum, besluit dat het universum maar even moet gaan zitten. Met Channel Divinity en een flinke portie “jij gaat neer gast” komt hij eindelijk door die botpantser-logica heen. Twee slagen raken, en dan volgt de grote klap: Smite op level 3, extra d8 omdat het een fiend is.
Het resultaat is het soort damage waar monsters later therapie voor nodig hebben. Er ontstaan zichtbare scheuren in het bot, en je voelt aan alles: dit beest is niet dood, maar wel kwaad én gekrenkt.
De schreeuw: hulp geroepen, maar niet zoals gehoopt
De Bone Devil kijkt om zich heen, ziet dat hij opeens in een teamfight zit waar niemand hem leuk vindt, en doet het enige wat fiends doen als ze zich in de minderheid voelen: hij roept versterking.
Er verschijnen gaten/zwaktes op de plek waar eerder “de portal” zat—alsof er restjes van Elena’s magie blijven hangen. Het had erger kunnen zijn: er waren er tien bedoeld, maar een barrière houdt een deel tegen. Toch komen er vier spined devils door. Kleinere familie, maar nog steeds: extra vijanden, extra acties, extra ellende.
Alsof dat niet genoeg is, verdeelt de Bone Devil nog een sting—dit keer bij Varg (met een stevige prik en poison). De poisoned condition en poison damage zorgen voor precies dat effect dat je níét wilt bij iemand die net de hele “immunities/resistances”-briefing heeft gedaan: nadeel, gedoe, en het gevoel dat je lijf even niet van jou is.
Cure’s “genoeg is genoeg”: een schreeuw terug
Cure, duidelijk klaar met priesteressen die portalen openen en fiends die daar uit rollen, klapt terug met een Narcotic Shout—een soort “ga weg”-bevel dat zelfs bij fiends even aan de deur rammelt. Niet iedereen faalt, maar één spined devil raakt wél frightened, en Cure deelt meteen een klap uit om het punt te onderstrepen.
De opname eindigt hier: midden in het gevecht, met de situatie net ingewikkeld genoeg om spannend te blijven, en net overzichtelijk genoeg om te voelen dat jullie het kúnnen halen—mits niemand nog drie keer mist op een prone monster.
Korte samenvatting — Sessie 11-02-26 (uur 2)
Gaia luistert Benjamin, Alrik en Larin af en hoort dat de Senaat ons niet vertrouwt, ons actief wil laten schaduwen, en dat er een derde portaalsteen is die onder water ligt—informatie die ze koste wat kost geheim willen houden. Op het feestplein escaleert alles wanneer Elena publiekelijk de Senaat ontmaskert, Benjamins toren aanvalt en een portal opent waar een Bone Devil uit komt. Op het moment dat de klok 12 slaat volgt de reset, maar het monster blijft: de groep wordt wakker in combat op een leeg ochtendplein. Barry wordt vergiftigd maar krijgt steun via Protection from Evil and Good; Varg identificeert resistances/immunities; Sevilla roept een Earth Elemental op; Alice doet beperkte spell-damage en gaat weer in hiding. Barry slaat hard terug met een zware Smite, waarna de Bone Devil versterking probeert te roepen—de barrière houdt het deels tegen, maar er verschijnen alsnog vier spined devils. Cure jaagt één ervan angst aan met een shout en deelt een klap uit, terwijl het gevecht precies op het punt eindigt waar het “nu wordt het serieus” wordt.