Sessie 24 — De Bodem en de Toren
Datum: 01-04-2026
Locatie: Hilvanen — haven (onderwatergevecht) → straten → toren van Benjamin
Aanwezigen: Barry, Varg, Sevila, Kyor, Alice, Gaia, Dimy'on
"Er zijn dingen in de diepte die niet zomaar begraven willen blijven.
En er zijn dingen aan de oppervlakte die niet zomaar begraven kunnen worden."
De Stad die Stil is Geworden
Hilvanen ademt anders dan normaal. Op weg naar de haven valt het de groep direct op: de straten zijn leeg, deuren dicht, luiken neer. De bevolking heeft begrepen dat de dreiging naar buiten is uitgelopen, en reageert zoals de meeste mensen reageren op onzichtbaar gevaar — door zichzelf zo weinig mogelijk zichtbaar te maken. Het idyllische stadje hangt er bij als een schilderij waarop iemand alle mensen heeft weggeveegd.
De groep zet koers naar de haven. Ze weten wat ze gaan doen: de portaalsteen vernietigen die het Senaat níet vernietigd wilde hebben — de steen die ze hen bewust niet hebben aangewezen. Als ze de Senaatsleden uit hun schuilplaats willen lokken, is dit de juiste trekker.
Ze treffen de nodige voorzorgsmaatregelen om onder water te kunnen ademen en met elkaar te communiceren. Dan gaan ze naar beneden.
Drie Bekende Gezichten, Geen Leven Meer
Wat ze op de zeebodem aantreffen, hadden ze misschien kunnen verwachten — maar de werkelijkheid ervan voelt anders dan de theorie. Alrik, Kelthar en Varso zijn er. Niet als mensen. Als ondoden. De drie voormalige Senaatsleden bewaken de portaalsteen als geanimeerde wachters, vastgekluisterd aan hun taak zelfs voorbij de dood.
Het gevecht is al begonnen. Varso is al gevallen — neergehaald door Alice en Dimy'on voordat dit uur begon, stil en snel zoals het tweetal dat gewend is te doen. De rest van de confrontatie is nog lang niet voorbij.
Kelthar: De Laatste Poging
Kelthar vecht gedisciplineerd, zelfs in zijn ondode staat. Hij gebruikt een tweede adem om zichzelf op te laden en zet zijn aanvallen in op Varg, die als grootste aanwezige een voor de hand liggend doelwit vormt. Twee slagen — beide raak. Varg incasseert twintig punten schade.
Varg's Confusion-spreuk hangt nog steeds in de lucht, maar Kelthar rolt hoog genoeg om zich er van vrij te maken. De verwarring wijkt. Alleen de Turn-werking houdt hem nog in bedwang — en die dwingt hem weg, niet om te vechten.
Het is Barry die het einde schrijft. Met zijn wapen door het zware water heen haalt hij uit — langzamer dan normaal, het water remt elke beweging — en hij rijdt Kelthar open in één brede slag. De ondode zakt neer op de zeebodem in zijn volledige harnas. Het metaal raakt de bodem zonder haast. Kelthar is er niet meer.
Alrik: De Grappled Man
Alrik doet wat hij kan. De Turn-werking dwingt hem om afstand te houden, en wanneer er geen vijand binnen bereik is, doet hij simpelweg niets — zijn ondode brein vindt geen instructies voor deze situatie. Hij probeert Duisternis te casten om een rookgordijn te trekken, maar Sevila is er klaar voor. Een Counterspell snijdt de spreuk af nog voor ze vorm aanneemt.
Op het moment dat hij damage krijgt, breekt de Turn-werking. Alrik is weer vrij om te handelen — maar Kyor laat hem niet. Ze pakt hem vast. Atletisch gezien verliest Alrik het gevecht: hij struikelt half over zijn eigen voeten terwijl hij probeert los te komen, en Kyor trekt hem mee naar beneden.
Alice laat haar kans niet voorbijgaan. Ze zweeft vanuit de flank naar hem toe, maakt een koprol langs een barrel op de zeebodem, en landt met een trip attack die 33 punten schade veroorzaakt. Dimy'on voegt er nog 14 bij. Alrik houdt stand — maar hij is zwaar aangeslagen en gaat nergens heen.
Kyor healt Varg tussendoor met Cure Wounds en een healing aura via een bonus action. Varg staat er weer vol bij.
De Steen Die Niet Wil Worden Aangeraakt
Terwijl de rest van de groep Alrik bezighoudt, richt Sevila haar aandacht op de portaalsteen zelf. Ze vraagt Zago — haar vertrouwde familiar, het kleine duiveltje — om haar te helpen bij een investigation check. Met een 24 op investigation en een 18 op arcana schildert zich een verontrustend beeld.
De steen is oud. Niet gewoon oud — gelaagd. Beschermingen stapelen zich om hem heen als lagen sediment. Ze ziet een soort trilling in de lucht eromheen, als de hittedamp boven een weg in augustus. Haar conclusie: het is geen simpele barrier. Het is meer als een Pandora's Box — je hebt de juiste sleutels, de juiste volgorde, het juiste mechaniek nodig om er überhaupt bij in de buurt te komen.
Ze probeert er naartoe te zwemmen. Op vijftien voet afstand stopt ze volledig. Een onzichtbare muur houdt haar buiten — koud, stevig, ondoordringbaar. Zand dat ze telekinetisch inbrengt, passeert zonder probleem. De barrier houdt levende wezens — of in ieder geval bepaalde wezens — buiten.
Sevila probeert Misty Step. De teleportatie ketst terug. Ze voelt het bijna fysiek: alsof ze vol tegen een muur loopt. Kyor cast vervolgens Dispel Magic op niveau vijf. Er gebeurt niets. Geen effect, geen schok, geen reactie van de steen. De barrière reageert eenvoudigweg niet.
Dan ontdekken ze iets bruikbaars. Alice gaat naartoe — en wordt niet fysiek gestopt. Ze neemt wel schade, maar ze wordt niet geblokkeerd. De specifieke barrier houdt Sevila buiten. Gaia valt er blijkbaar buiten.
Het Einde van Alrik
Alrik staat nog. Maar niet voor lang.
Aan het begin van het volgende uur vuurt Varg op hem met handbogen en sluit af met Psychic Blades — de schade stapelt op. Het is Barry die, voor de tweede keer deze avond, de dodelijke slag levert. Hij slaat Alrik's hoofd eraf, puur en simpel, in de hoop dat dit keer de definitieve dood is en niet slechts een tussenstap. Na de vorige sessie — waarbij een verslagen vijand terugkwam als slakvorm — is voorzichtigheid op zijn plaats.
Ergens in de haven klinkt een soort gong — diep, dof, als een klok die het uur slaat. Het gevecht is voorbij. Kyor healt de rest van de groep bij via haar actieve aura. De party staat er redelijk bij.
Gaia Betreedt het Verboden Terrein
Wat nu volgt, is stiller dan het gevecht maar minstens zo beladen.
Gaia beweegt richting de portaalsteen. Waar Sevila op vijftien voet afstand tegen een onzichtbare muur liep, en Kyor's Dispel Magic op niveau vijf geen enkel effect had, en Misty Step simpelweg kaatste — beweegt Gaia er gewoon doorheen. Geen weerstand. Geen gevoel van een barrière. Hooguit een subtiele verandering in de temperatuur van het water, of de stilte die anders aanvoelt dan erbuiten.
Ze loopt met haar neus bijna tegen de steen aan. En dan, zonder volledig te begrijpen waarom, zegt ze het hardop — via de mindlink, zodat iedereen het hoort:
"Ik hoor bij de poortwachters."
Het is geen conclusie uit redenering. Het is meer een herkenning. Het materiaal van de steen is hetzelfde als de portalen en poorten die zij kent. Zelfde textuur, zelfde gevoel, zelfde reuk. Hetzelfde materiaal als haar schild. Dit is geen vreemde steen voor haar — het is iets van haar wereld, haar erfenis, haar domein.
Wat de Symbolen Vertellen
Met hulp van Sevila op afstand — die via de mindlink beschrijvingen doorgeeft en interpretaties terugkrijgt — doet Gaia een grondige inspectie van de steen. Drie symbolen springen eruit.
Het eerste is een symbool dat Sevila interpreteert als een tegenpol — niet tegenover de groep, maar tegenover de Senaat. Tegenover degenen die deze runes gekrast hebben en met deze steen geknoeid hebben. De steen zelf lijkt iets in zich te dragen dat haaks staat op wat de Senaat hier heeft gedaan.
Het tweede is een afbeelding van drie sterren in één cirkel. Alice bevestigt via de mindlink dat ze een gelijkaardig symbool heeft gezien op de steen onder Benjamins toren. De interpretatie dringt zich op: de drie ankerstenen zijn niet onafhankelijk van elkaar — ze zijn verbonden en hangen samen. Wat dit betekent voor de volgorde van vernietigen, weet niemand zeker, maar het roept de eerdere commune-antwoorden van Kyor opnieuw op.
Het derde symbool toont huisjes of bergen omgeven door een cirkel. De conclusie die de groep trekt is vrij direct: dit is de steen die de beschermende koepel rond Hilvanen in stand houdt. Als deze steen valt, valt de dome mee.
Wat er Op Het Spel Staat
De groep bespreekt de mogelijke gevolgen als de steen vernietigd wordt — en het zijn er geen geringe.
De tijdlus zou kunnen breken: de dag gaat dan gewoon door in plaats van te resetten. Maar het zou ook kunnen dat twintig jaar aan opgestapelde tijd ineens ingehaald wordt, met alles wat dat meebrengt. De steen onder Benjamins toren zou de stad terug kunnen sturen naar haar oorspronkelijke locatie — maar niemand weet wat er nu op die plek ligt, of wat er dan precies mee terugkomt. En de koepelsteen — de steen die Gaia nu aanraakt — als die weg is, staat de stad bloot in de Underdark. Zonder bescherming. Zonder buffer.
Maar, voegt Kyor er aan toe met een opmerking die Barry's hoofd bijna letterlijk doet exploderen: de bewoners van Hilvanen zijn nu al gevangen in een eeuwig herhalende dag. Is dat leven beter dan helemaal geen leven? De vraag blijft onbeantwoord, maar hij hangt in de lucht.
Sevila heeft een ander argument: de Senaat kijkt toe. Zolang de groep twijfelt, grijpen ze niet in. Maar op het moment dat het menens wordt — op het moment dat de steen echt beschadigd raakt — zullen Benjamin en de overgebleven Senaatsleden wel naar buiten moeten komen. Ze kunnen zich dit niet permitteren. Dat is het eigenlijke plan: niet per se de steen vernietigen voor de destructie zelf, maar als ultimatum. Als daadkrachtig signaal. Als lokje.
Gaia vraagt of de steen misschien in Sevila's Bag of Holding gestopt kan worden. Sevila denkt er serieus over na, kijkt naar de magische toestand van het object, en concludeert dat dit een heel slecht idee is. De magie hier is te oud, te gelaagd, te instabiel.
Gaia Zet Geen Stap
Na al het filosoferen, het tellen, het wachten — kiest Gaia ervoor de steen niet te raken. Haar angst is niet onredelijk: als ze als Poortwachter inderdaad een bijzondere band heeft met dit materiaal, zou een lichte aanraking genoeg kunnen zijn om de hele steen te vernietigen. En als dat gebeurt, valt de koepel.
Sevila is er niet blij mee. Ze zegt het ook — dat dit is wat de Senaat verwacht van een elf van de bovengrond. Geen doortastendheid. Barry kijkt teleurgesteld, maar zegt weinig. Hij verwijst naar vertrouwen dat verdiend moet worden.
De groep staat buiten de barrière. De steen staat nog.
Loot en Lijken
Voor ze de haven verlaten, doet de groep iets praktisch. De uitrusting van Alrik en Kelthar wordt gevorderd — harnassen, zwaarden, al wat bruikbaar is. De lichamen zelf verdwijnen in Sevila's Bag of Holding, met de gedachte dat het moeilijker wordt iemand te animeren als diens lichaam niet meer beschikbaar is.
Sevila probeert nog één ding: ze houdt een stuk levend steen bij de barrière en probeert er doorheen te komen. Dat mislukt. De barrière laat haar niet door, ook niet met het materiaal in de hand.
Short Rest onder Water
De groep neemt een korte rust, nog steeds onder water zolang de Water Breathing-spreuk actief is. Kyor benoemt alvast haar plan: ze wil Barry's wapen heiligen via Holy Weapon — extra stralingschade, en op een moment naar keuze een lichtexplosie die vijanden kan verblinden. Het is inmiddels kwart voor acht. Ze hebben ruwweg vier uur voor middernacht.
De Straten Zijn Niet Meer Leeg
Op weg naar de toren door Hilvanen valt op dat de stad niet meer zo uitgestorven is als op de heenweg. Hier en daar verschijnen bewoners in deuropeningen. Ze kijken. Ze draaien zich dan snel om en verdwijnen. De groep heeft, zo laat de DM doorschemeren, een naam gemaakt voor zichzelf in de herhalende stad.
Gaia verandert onderweg in een vogel en vliegt naar het raam van de studeerkamer bovenin de toren. Door het benevelde glas ziet ze beweging. Er zijn mensen binnen. Ze rapporteert dit via de mindlink en verandert terug.
Het Plein van Benjamins Toren
Dan zien ze het.
Het plein voor de toren is niet leeg. Het staat vol. Maar niet met stadswacht of bewoners — met ondoden. Tientallen van hen, van allerlei aard. Zombies, mummies, vliegende wezens, enkele grotere figuren die niet mensachtig zijn, en een handvol gemonteerde ruiters op paarden die net zo dood zijn als hun berijders. De DM schat er zo'n dertig, met twee grotere figuren die er uitspringen.
De necromancer heeft de afgelopen uren niet stilgezeten.
Planning voor de Volgende Ronde
De groep staat op veilige afstand en bespreekt de aanval. De toren heeft één ingang, aan de kant van het plein. Hij is ruwweg dertig tot veertig meter hoog, heeft drie verdiepingen die elk ongewoon hoog zijn, en de studeerkamer van Benjamin bevindt zich bovenin.
Gaia kan vliegen, Alice kan Spiderclimb gebruiken en het overdragen, maar niet op iedereen tegelijk. De toren is bovendien te hoog voor hun beschikbare touw. De bovenkant binnengaan heeft ook een risico: de ondoden kunnen de buitenkant beklimmen en de groep in de rug aanvallen.
Kyor biedt de oplossing voor buiten. Ze kan Turn Undead twee keer inzetten — genoeg om het plein te ontregelen en een doorgang te forceren. De groep vecht zich naar de voordeur, barricadeert zo nodig achter zich, en gaat de toren door. De frontale aanval via de voordeur wordt het plan.
De DM stopt de sessie hier. Het plan voor de volgende keer is helder. Zodra ze aankomen, heiligt Kyor Barry's wapen — en gaat de groep het plein op.
Wat Hangt er Nu Boven de Markt
De ankersteen in de haven staat nog. De koepel staat nog. De toren staat. En het plein ervoor staat vol met dingen die dood zijn en toch bewegen. Benjamin en de overgebleven Senaatsleden bevinden zich ergens binnen — maar waar precies, is onbekend. De groep heeft ruwweg vier uur. De volgende dag begint om middernacht opnieuw.
Ergens diep onder de haven rust een steen die Gaia door liet, en niemand anders. Die steen wacht nog.