Sessiejournal — 16 april 2026
De Toren Achter de Doden
"Ze waren door zestig doden heen gegaan om bij drie deuren uit te komen. De deuren stelden vragen. De doden hadden dat niet gedaan."
Datum: 16 april 2026 Locatie: Haven van Hilvanen → Voorplein van Benjamins toren → Benjamins toren (begane grond) Aanwezigen: Barry, Varg, Sevila (+ Zago), Kyor, Alice, Gaia, Dimy'on
Terugblik: wat er de vorige keer gebeurde
De sessie opende met een samenvatting van de DM. De groep was de vorige keer naar de haven getrokken met één doel: de portaalsteen onder water dreigend kapot te maken — of écht kapot te maken. Het was nog een beetje in het midden gebleven. Wat ze beneden vonden, waren niet de Senaatsleden die ze zochten. Kelthar, Alrik en Varso lagen ze al op te wachten. Allen al dood. Allen tot leven gewekt als ondoden.
Twee van hen waren al eerder door de groep zelf gevallen. Het derde lichaam — Varso — bevestigde dat hij zijn eigen complot niet had overleefd. Het gevecht was kort maar gruwelijk, en de ondoden bleken minder effectief onder water dan aan land. De groep maakte korte metten met ze. Wat de drie bij zich droegen, verdween in de Bag of Holding.
De keuze van Gaia
Daarna came het moeilijkste moment van de vorige sessie. De portaalsteen was bereikbaar, maar omgeven door barrières. Sevila kon er niet doorheen. Gaia kon dat wel — als enige van de groep, en niemand wist precies waarom. De steen lag vlak voor haar.
Ze besloot hem niet te vernietigen.
Het risico was te groot. De portaalsteen beschermde Hilvanen. Vernielen betekende die beschermlaag loslaten, en dat was een gok die Gaia niet durfde te maken — ondanks aanmoedigingen van anderen. De steen bleef intact. De groep vertrok richting de toren van Benjamin.
Het plein van de doden
De toren lag ver weg maar zichtbaar. Wat ze voor de deur aantroffen, was minder verwacht: een heel plein gevuld met ondoden. Zombies, mummies, ruiters te paard, ondode ogers, en vliegende schedeltjes die vonken van magie leken af te geven. De DM schatte het aantal op zo'n zestig. Het werk van Drathzir, zo vermoedde de groep.
De groep bleef op afstand — zo'n tweehonderd meter. Ze waren nog niet gezien.
Strategie op de stoep
Kyor sprak als eerste zijn twijfels uit. Niet over de strijd zelf — hij had er vertrouwen in. Maar in de doden die daar stonden. "Het is zonde voor die mensen," zei hij. "Ze hebben de kans op een wedergeboorte, op een hiernamaals. En ze worden als troep in deze wereld gebracht." Alice, die op dat moment op haar handen stond, beaamde het zwijgend.
Met een Natural 20 op zijn Insight-check peilde Kyor de situatie realistisch: de groep was capabel, maar het zou pittig worden. Multitasking was het grootste risico. Zolang iedereen gestructureerd samenwerkte, moest het haalbaar zijn — maar met kosten.
Een plan begon vorm te krijgen. Dimy'on en Alice — het stealthteam — zouden onzichtbaar door het plein sluipen en de deur van de toren openpeuteren. De rest zou de aandacht trekken en het gevecht aangaan. Sevila sloot zich aan bij het stealthteam als drijvende backup, klaar om iedereen die in de weg stond weg te schieten.
Voorbereiding voor de strijd
Varg greep Kyor bij de schouder en castede Heroism — op drie personen tegelijk, met een derde-level spelslot: Barry, Gaia en Kyor kregen elk het effect. Ze waren immuun voor angst en zouden elke ronde tijdelijke hitpoints ontvangen gelijk aan Vargs Charisma-modifier (4).
Kyor bereidde Protection from Evil and Good voor, gericht op ondoden — een concentratiespel dat hij pas zou activeren zodra het gevecht begon.
Gaia besloot een Fire Elemental op te roepen. Ze overwoog ook een Magic Circle te casten om de deur te vergrendelen voor ondoden, maar koos er uiteindelijk voor om haar concentratie volledig op de elemental te houden. Ze wist de risico's: als ze de controle verloor, keerde het wezen zich tegen hen. De elemental had 102 HP. Zago — Sevila's kleine duivelse vertrouweling — had een fles olie bij zich, klaar om die op het goede moment te legen.
Het gevecht begint
De DM koos voor een vereenvoudigde combatstructuur: geen aanvalsrollen per tegenstander, maar skillchecks voor acties verspreid over meerdere beurten. De beschrijving telde meer dan de getallen.
Dimy'on glipte als eerste het plein op, links langs de groep ondoden. Een mummie draaide zich om en haalde uit — maar miste. Dimy'on pareerde meteen met een riposte: één mummie minder. De rest van de groep zag hem verdwijnen in de massa en even later een ondode neervallen zonder aanwijsbare reden. Daarna: stilte. Dimy'on was weer onzichtbaar.
Alice volgde met haar eigen stealth-check, ondersteund door een Disadvantage op de vijand — die ze met succes doorkwam. Ze bereikte Dimy'ons positie onopgemerkt en begon haar Wand of Web te gebruiken, strategisch geplaatst om ruiters vast te pinnen en zombies te vertragen. Eén ruiter bleef stevig vast. Anderen kwamen nauwelijks nog vooruit.
Sevila nam een andere route. Ze vloog de lucht in, passeerde het plein in een boog, en liet Zago onderweg een olieflek dumpen vlak bij de Fire Elemental. Ze landde achter de frontlinie, wierp Eldritch Blasts om Dimy'ons pad vrij te houden, en creëerde een stenen barrière vlak bij de deur om hem dekking te bieden.
Gaia stuurde haar Fire Elemental rechtstreeks het plein op. Het vuurwezen maaide zich door de zombierijen, raak en mis door elkaar, maar genoeg om een handvol ondoden in brand te steken. De olieflek van Zago greep vlam. Een cluster van vijftien ondoden stond middenin de vlammen.
Varg plaatste zich strategisch en castede Shatter op een groep zombies links — 3d8 donderschade, vlekkend vlees, de lucht doortrokken van de geur van verbrand dood. Daarna gaf hij Bardic Inspiration aan Gaia, zodat ze haar concentratie op de elemental beter zou kunnen vasthouden als ze geraakt werd.
Barry stormde vooruit. Hij sloeg zombiekoppen eraf, werd zelf gemist door een uithalende zombie, en botste daarna recht op een ondode oger. De oger was groter en sloeg hard terug — maar had Disadvantage door de eerder actieve Protection. Hij raakte Barry toch, maar de paladijn leek er eerder plezier van te hebben.
Kyor's tussenkomst — en wat het kostte
Kyor werkte zich naar het midden van de groep ondoden, trok aandacht naar zich toe, en activeerde Channel Divinity. Een warm, helder licht spoot uit hem omhoog. Zes à zeven zombies draaiden zich om en begonnen van hem weg te lopen — sommige rechtstreeks de olieflek in. Twee mummies bij hem in de buurt volgden.
Maar de vliegende schedeltjes reageerden. Groene, ondode vlammen schoten in het rond. Varg werd geraakt voor 15 punten schade. Kyor voor 12. Kyor moest een Constitution Saving Throw gooien voor zijn concentratiespel — en faalde. Protection from Evil and Good viel weg. De beschermende cirkel was weg.
Op dat moment begonnen de ruiters te chargen. Eén galoppeerde recht op Barry af. Barry ontweek met een Natural 20 en sprintte eroverheen.
De deur
Terwijl de rest van de groep het plein bezighield, werkte het stealthteam zich geruisloos voort. Dimy'on gebruikte zijn Maneuvering Attack om Alice mee te trekken in zijn slipstream — een halve bewegingsactie gratis, precies genoeg om haar naast hem te krijgen zonder extra exposure. Samen bereikten ze de voordeur van Benjamins toren.
Dimy'on trok zijn tools tevoorschijn en begon meteen te investigeren. Wat hij vond, was vervelend: de deur zat op slot, én er lag een magische trap op. Alice voegde zich bij hem, keek met advantage mee dankzij de Wand of Magic Detection die Gaia — inmiddels getransformeerd in een reusachtige adelaar — vanuit de lucht had laten vallen. Alice identificeerde de val: een fireball, klaargesteld om recht naar buiten te schieten zodra de deur open zou gaan.
Dimy'on nam het initiatief. Via de mentale band gaf hij zijn instructies door: Alice klimt boven de deur via Spider Climb en trekt hem open van bovenaf. Sevila laat de barrière vallen op het moment dat het gebeurt. De rest springt opzij. De val wordt het wapen.
De vuurbal
Alice hing boven de deur, één voet gehaakt tussen twee stenen, en trok hem open met een theatrale zwier — volledig in het zicht, zonder ook maar één moment van twijfel. Achter de deur verscheen een groene gloed.
De fireball schoot naar buiten.
Degenen die het niet hadden zien aankomen, stonden er nog een stukje te dicht bij. Dimy'on greep Kyor bij de schouder en slingerde hem opzij met zijn laatste Superiority Dice — zijn Maneuvering Attack als reddingsactie. Iedereen dook op het goede moment uit de explosieradius. Het ondode legioen bij de deur had die luxe niet. Zevenendertig punten vuurschade. Zo'n twintig zombies en mummies gingen in één klap neer.
Het slagveld rook naar verbrand vlees.
De strijd breekt open
Na de fireball was het een kwestie van opruimen. Varg castede Shatter op een naderende ruiter en bewoog zich richting Barry om hem te steunen. Barry vocht intussen in een tweegevecht met een ondode oger — hij hield hem staande maar verloor licht terrein.
De Fire Elemental hield twee ruiters bezig. Totdat hij er genoeg van had: met goede rollen sloeg hij één ruiter de vuurzee in, en meepte de ander morsdood.
Kyor activeerde opnieuw zijn Channel Divinity. De zombies dichtbij hem verstarden en vielen uiteen — dit keer definitief, zonder de kans om opnieuw op te staan. De mummies begonnen te vluchten. De ogers hielden stand, maar namen schade.
De oger valt
Dimy'on klom op de rug van de laatste oger en begon hem van bovenaf neer te steken — precies op de plekken waar het ondode huid al begon los te laten. Hij bracht het beest op de helft. Barry maakte het af: een klap in het been, een tweede in de zij, en dan een laatste slag over de buik. Een stroom rotte ingewanden rolde naar buiten. De oger viel.
Dimy'on sprong er nog gracieus af. Barry stak zijn hand omhoog. Dimy'on sloeg terug.
Kyor liep naar de gevallen oger en zorgde dat hij niet meer zou opstaan.
De toren in
Het plein was gebroken. Alice glipte als eerste de toren in, hing aan de binnenwand en rapporteerde via de mentale band: niets te zien op de begane grond.
Gaia opperde de Fire Elemental als eerste naar binnen te sturen — als buffer voor wat er boven te wachten stond. Geen bezwaren. Varg gaf Barry onderweg een snelle Healing Word. De Elemental ging voor. De rest volgde.
De deur sloot zich achter hen.
De toren is veranderd
De toren die ze kenden was er niet meer.
Geen stenen muren. Geen spiraaltrappen van gebeiteld steen. Wat er voor in de plaats was gekomen, was iets wat niemand eerder had gezien: wanden van een donker, glibberig materiaal, bijna zwart maar soms glimmend, organisch van textuur. Het leek op ademen. Lichtaderen pulsten er doorheen als een trage hartslag. Kyor en Gaia probeerden het in te schatten — was het magisch? Was het levend? Het antwoord lag ergens tussenin, en het voelde niet veilig. Kyor zei het hardop: "Ik vertrouw deze muren niet."
Als de Fire Elemental de wanden naderde, concentreerde het licht zich naar hem toe — alsof de muren reageerden op aanwezigheid.
De driekamer
De groep bevond zich in een ronde kamer met drie deuren, elk in een halve cirkel voor hen. Vóór elke deur lag een zilveren schijf op de grond, zichtbaar bedoeld als drukknop.
De eerste deur was gemaakt van een soort zwart goud, vol krassen — alsof er nagels doorheen waren getrokken. De tweede leek een olieachtig membraan, trillend en semitransparant. De derde was een zwaar, stenen gevaarte met handafdrukken diep in het oppervlak gedrukt.
Alice verkende de kamer op zoek naar vallen. Haar conclusie was veelzeggend: "Er zijn geen vallen — of de hele kamer is één grote val."
Wat de deuren zeiden
De drie deuren spraken. Niet luid, niet duidelijk, maar voor wie dichterbij kwam was het onmiskenbaar.
De stenen deur met de handafdrukken toonde een inscriptie zodra iemand naderde: "Ik open voor wat al geweest is."
De zwarte deur met de nagelnkrassen fluisterde iets — maar alleen voor wie alleen naderde: "Wanneer je alleen bent, hoor ik je." Wanneer meerdere mensen tegelijk in de buurt kwamen, zweeg hij.
De membraandeur sprak in meervoud, aan de hele groep tegelijk: "Ik besta alleen wanneer jullie het eens zijn dat ik besta." De groep was het eens — en de deur opende.
Door het membraan
Barry en Gaia — die nog steeds in Giant Eagle-vorm rondvloog en zich op Barry's schouders nestelde — traden samen op de schijf voor de membraandeur. Aan de andere kant stapten Varg en Kyor doorheen, bedekt in warm, plakkerig slijm. Ze vonden een gang met een wenteltrap omhoog. Halverwege boven stootten ze op een plafond van hetzelfde membraanachtige materiaal. Varg prikte er een dolk in — het sputterde open. De trap leek nog verder door te gaan.
Maar wat er boven was, bleven ze niet weten. Bezorgd over wat er aan de andere kant te vinden zou zijn zonder back-up, besloten ze terug te keren.
Kyor alleen in de nageldeur
De zwarte deur met de krassen vroeg om eenzaamheid. Kyor nam die verantwoordelijkheid op zich.
Hij stapte op de schijf. De deur ging open. Hij liep door. De deur viel achter hem dicht met een klap die net iets te snel was. Via de mentale band hield hij contact met de groep.
Wat hij vond was een wenteltrap die alleen maar naar beneden liep. Hij liep. En liep. En liep. De muur veranderde niet. Er was geen onderkant te vinden. Uiteindelijk markeerde hij een steen met een Light-cantrip en liep door. Na een halve cirkel stond hij tegenover zijn eigen licht.
De trap was een illusie. Een Escher-trap. Wie er afdaalde, kwam boven terecht waar hij begonnen was.
De deur achter hem was verdwenen.
Gaia's Dispel Magic
Aan de andere kant stond de groep voor een gesloten deur en een zwart gat. Kyor was weg uit het zicht, maar niet uit de mentale band.
Gaia keerde terug naar haar menselijke vorm en castede Dispel Magic op de gesloten nageldeur. Aan Kyors kant van de trap verscheen plotseling een zwarte, begraste deur. Hij opende hem. Hij stapte terug de kamer in.
De derde deur en de klok
Drie deuren. Één was gevaarlijk gebleken — een loopval. Één leidde naar boven via een tweede membraan. De derde, de stenen deur met de handafdrukken, had nog niemand doorgelaten.
"Ik open voor wat al geweest is."
De groep sprak over wat die inscriptie betekende. Het riep voor Kyor direct associaties op met leven en dood — het verleden, wat niet meer kan veranderen. Maar niemand wist precies hoe die deur geopend moest worden, en het mechanisme bleef onduidelijk.
Ondertussen begon de tijd te knijpen. Spreuken liepen af. Gaia's Heroism-effect stond nog, maar de grotere concentratie-spreuken stonden onder druk. De toren had hen nog niet naar Benjamin geleid, en het was onduidelijk hoeveel ruimte er nog was.
De sessie eindigde met de groep midden in de driekamer — één deur nog onopgelost, één trap nog onbeklommen, en de stemmen van de deuren nog nagalmend in de stenen.