Sevila's Lamp
Sessiejournal โ 17 september 2026
Datum: 17-09-2026 Locatie: Het verborgen gnomendorp Aanwezigen: Barry, Varg, Kyor, Alice, Gaia, Dimy'on
Een Ochtend Vol Geheimen
De week bij de Disselgulps ging door, en het krappe huisje begon zijn tol te eisen โ vooral bij Barry, die zijn rug amper recht kon houden onder het lage plafond. Ulm trok zich terug om achterstallige rapportages voor het gilde bij te werken, Mila ging kruiden verzamelen voor de alchemistische gnomen, en Sevila bleef bewust achter, "in het midden van het web," zoals ze het zelf noemde. Toen Kyor voorstelde geen geheimen meer voor elkaar te bewaren, viel er een ongemakkelijke stilte, gevolgd door een informele ronde van wederzijdse inzichtchecks โ niemand gaf iets prijs, maar de blikken vertelden hun eigen verhaal. Vark bleek zich zorgen te maken over waar Dimy'on's loyaliteit werkelijk lag, ervan overtuigd dat hij voor een hogere macht werkt, geen acuut gevaar vormt, maar wรฉl iets zoekt. Alice vertrouwde hem al net zo min. Dimy'on zelf gedroeg zich onaangedaan โ nonchalant, ontkennend, ondoorgrondelijk.
Sevila's Kist
Barry biechtte iets op waar hij lang over gezwegen had: een kistje, ooit stiekem gekocht en verborgen in de Unter, bedoeld om een portaal te vernietigen mocht dat ooit nodig blijken. Hij had het nooit gebruikt en bood het nu aan als gedeeld bezit โ compleet met wachtwoord โ als een blijk van vertrouwen. Sevila accepteerde het gebaar gracieus, maar liet doorschemeren dat ook zij iets voorbereidde om binnenkort met de groep te delen. "Geef me daar nog een tijdje voor."
De Glinsterziel
Barry en Kyor trokken samen op pad met een dringende vraag: konden ze een Sending naar Remus sturen, of misschien zelfs scryen om te zien waar hij was? Ze kochten een opmerkelijke, gegoten zilveren schaal โ half schaal, half spiegel, met fijne geometrische randversieringen โ van een gnoom die hen waarschuwde voordat hij haastig zijn kraam sloot. Hij noemde het voorwerp een Kianori: een woord dat zoveel betekende als glinsterziel, uitgesproken met een gewicht dat verder ging dan de vertaling alleen liet vermoeden.
De Scrying
Kyor koos Remus' ring en een hangertje van zwart levend steen als focus voor de scrying, en greep naar het steen โ het laatste waaraan hij zich had vastgehouden. Het beeld dat verscheen toonde Remus geknield in een kamer met zwarte, glasachtige muren, in trance voor een duister symbool, zijn slangenarmen onafhankelijk van hem heen en weer bewegend. Uit een scheur van duisternis stapten vier figuren: een albino gnol met scherpe tanden, een slangachtige man die deed denken aan Sevila's eigen verhalen over de Yuan-ti van Eshelnin, een zwaargewonde drow-priesteres wier huis vernietigd was, en een gedrongen dragonborn getooid met het insigne van de drakencultus. Ze ondervroegen Remus โ was Borgan Sharax, de zoon van Claugiyliamatar, herboren als dracolich? Nee, verbannen. Wie was daarvoor verantwoordelijk? Steeds hetzelfde antwoord: dezelfde indringers, telkens en telkens weer degenen bij deze scrying betrokken. Elk van de vier herkende de groep aan Remus' beschrijvingen โ het gestolen gulden kind van Eshelnin, de gevallen drow van Huis Teken'duis, gedode gnolvolkgenoten, de verijdelde dracolich. Gezamenlijk, in vier talen tegelijk als uit รฉรฉn keel, verklaarden ze dat hun eerdere gaven niet genoeg waren geweest, en schonken elk een deel van hun eigen kracht aan Remus om hun gedeelde verbond met de Rode Tijger โ Mahadi โ te volbrengen. Ze wierpen zich op hem: de gnol dronk zijn bloed, de dragonborn voedde hem drakenbloed, de drow-priesteres verzwaarde zijn harnas met duistere incantaties. Toen rook de Yuan-ti-man iets vreemds in de lucht, draaide zich om en verbrak de verbinding.
Wat Kyor Zag
Barry had geen idee wat er met Kyor gebeurde tijdens die scrying. Het hangertje van zwart levend steen bleek gevuld met schadelijke, duistere energie โ precies het tegenovergestelde van alles waar Kyor voor stond โ en trok hem half weg uit zijn eigen lichaam. Zijn gezicht werd doodsbleek, zwarte aderen kropen over zijn huid, zijn ogen vielen weg in diepe zwarte holtes. Barry, ontzet, greep naar een gezegende steen met een spreuk van Lathander erin en wierp een bescherming over hem heen โ en zag hoe Kyor letterlijk in tweeรซn leek te splitsen: aan de ene kant het schedelachtige, ondode wezen dat het duistere ritueel in hem had losgemaakt, aan de andere kant, heel even zichtbaar, de heilige engel van het Equilibrium die hij ooit geweest moest zijn. Barry legde zijn handen op hem en goot alle genezende kracht die hij had erin. De golf was zo krachtig dat Kyor het bewustzijn verloor โ en zijn ziel voor een moment werkelijk losraakte van zijn lichaam. Hij zag gulden poorten opengaan, een gulden weegschaal klaar om zijn daden te wegen, het heldere licht van een welverdiende rust. En hij wist, met alles wat hij in Hilvanen en bij Auramicus gezien had, dat zijn werk nog niet gedaan was. Het kostte een uitzonderlijke krachtsinspanning om terug te keren โ en hij viel met een explosie van positieve energie terug in zijn lichaam.
Ririn
Toen Kyor bijkwam was hij veranderd. Op zijn rug groeiden twee vleugels van zuiver, wit licht โ niet warm genoeg om echt te verwarmen, maar genoeg om een kalmte te geven aan wie ernaar keek. Zijn lichaam was zichtbaar verzwakt, alsof het een moment lang teruggekeerd was naar wat het na jaren dood-zijn geweest moest zijn. En zijn harnas โ het versmolten zwarte staal dat hem ooit gevangen had gehouden in zijn eigen lijf โ leek voor het eerst een lichaam te omvatten in plaats van iets te verbergen wat niemand wilde zien. Barry's divine sense ving een vluchtige, onmiskenbare indruk op: alsof iemand anders Kyor op dat moment omhelsde, alsof de vleugels door twee wezens tegelijk gedragen werden. Het voorwerp droeg vanaf dat moment een naam: Ririn.
Wat Nu Met Remus
Barry en Kyor kwamen tot dezelfde conclusie: een Sending nu zou te gevaarlijk zijn. De Yuan-ti had de scrying al geroken in de lucht โ een echte boodschap zou onmiddellijk hun locatie verraden. En hoewel Barry liever nog even had gezwegen, was hij het met Kyor eens: dit was informatie die de rest van de groep moest weten, hoe ongemakkelijk ook.
Dimy'ons Avond
Terug in het dorp trok Dimy'on zich terug in Belwar's wijnkelder, samen met Belda, Beldo en Beldu โ en dronk hen alle drie onder tafel, terwijl Alice, onzichtbaar, alles gadeslaat. Tussen de dronken verhalen door hengelde Dimy'on subtiel naar informatie, en de gnomen vertelden honderduit over hun vaders avonturen: hoe Belwar ooit zijn handen verloor aan een haakhoornmonster, hoe een verstoten drow-ranger โ een van de eersten van zijn volk die bovengronds in het licht ging leven, toegewijd aan Eilistraee in plaats van Lolth โ hem redde en met hem bevriend raakte, en hoe de dwergenkoning van Mithril Hall, dankbaar voor wat deze drow voor zijn volk gedaan had, Belwar's mithril protheses smeedde als eerbetoon. De naam viel meermaals verkeerd uitgesproken, maar er was geen twijfel: Belwar's oudste vriend is een legendarische, gerehabiliteerde drow-avonturier, en zijn reputatie is precies waarom Dimy'on al deze jaren zonder al te veel problemen door bovengrondse steden heeft kunnen reizen.
Blossom's Zusje
Gaia wilde Gwennie iets teruggeven voor haar geduldige lessen โ niet het geleende Wither & Bloom-boek zelf, maar iets persoonlijkers: een nieuwe stek van haar ijsbloesem, dezelfde plant die was uitgegroeid tot Blossom. Ze probeerde, met haar kersverse Nature-vaardigheid, de plant een tweede stek te laten voortbrengen, sneller dan natuurlijk zou zijn. Voor Gwennie het kon zien wat ze deed, werd ze telkens weggeroepen door dorpsnoden โ een gewonde gnoom hier, beschimmelde paddenstoelenvoorraad daar โ tot ze uiteindelijk vroeg wat Gaia precies probeerde. Toen Gaia uitlegde wat ze van plan was, werd Gwennie zacht maar duidelijk: druรฏden dwingen de natuur niet naar hun eigen tempo; ze dienen iets groters dan zichzelf. Ze deelde haar eigen verleden โ geleid door natuurgeesten in het Hoge Noorden, in haar jeugd โ en moedigde Gaia aan zelf weer contact te zoeken met de geesten van haar eigen thuisland, nu ze zo dicht bij een beslissend punt in haar reis stond. Het was geen berisping, maar een aanbod van een oudere zuster. Gaia, geraakt, deed iets wat ze in honderden jaren niet gedaan had: ze zakte door haar knieรซn en omhelsde Gwennie โ die de omhelzing zonder aarzelen beantwoordde, zoals ze waarschijnlijk dagelijks met het hele dorp deed.
Bertwin
Vlak daarvoor had Varg zijn eigen ontdekking gedaan. Een svirfneblin-muzikant stemde voor het eerst ooit zijn mysterieuze, aloude instrument โ iets wat, zo bleek, niet alleen met oren en vingers bespeeld wordt, maar met het hart. Spelend aan een klein ondergronds meer begon Varg per ongeluk stenen uit het water te laten samensmelten tot een mensachtige vorm. Voorzichtig gestopt voor het voltooid was, haalde hij Gaia erbij om het opnieuw te proberen โ en dit keer voltooide de bezwering zichzelf. Een levend wezen van steen stond voor hen, gehuld in een oud schrift dat zelfs ouder leek dan het Draconic, met een klein zevenpuntig sterretje op zijn sleutelbeen โ hetzelfde symbool dat op de vloer van Karsus' ritueelkamer had gebrand. Het kon niet spreken, alleen schrijven, had geen eigen wil, en zou vanzelf weer vergaan binnen het uur. Vark noemde het, in lijn met de Disselgulp-familietraditie van namen die allemaal met een B beginnen, Bertwin. Bertwin volgde hen trouw terug naar het dorp voor het uiteindelijk verviel.
Sevila's Lamp
Bij hun terugkeer trof de groep een tafereel aan: Dimy'on met zijn voeten op tafel naast een leeg vaatje, drie roerloos dronken gnomenbroers, een zichtbaar aangeslagen Gaia, een bevende Barry, en Kyor in zijn nieuwe, vreemde gedaante. Iedereen droeg zijn eigen rugzak vol nieuwe ervaringen. Toen Sevila binnenkwam en de chaos overzag, merkte ze droog op dat de rustige avond die zij verwacht had blijkbaar niet was uitgekomen โ en stelde voor eindelijk samen te zitten. Ze haalde een kleine brander tevoorschijn, dezelfde waarmee ze haar spreuken kanaliseerde, en zei: "Ik denk dat het tijd is dat ik jullie meeneem." Groene rook kolkte op uit de brander โ een lamp, zo bleek โ en รฉรฉn voor รฉรฉn werd de hele groep, omcirkeld door die rook, naar binnen gezogen.