Stemmen in de Schaduw

Na het gevecht met de bone devil en het chaotische einde van het feest trekken jullie je terug in de herberg van Vanen. De meeste van jullie nemen een welverdiende long rest, waarna jullie de volgende dag opnieuw samenkomen voor een lunch. Hoewel de rust goed heeft gedaan, blijft één vraag zwaar boven de tafel hangen: wat moet er gebeuren met de portaalstenen die de tijdslus in stand houden?

Het Senaat heeft jullie immers gevraagd om één specifieke steen te vernietigen – degene die volgens hen verantwoordelijk is voor de tijdslus. Maar het vertrouwen in hun woorden is wankel. Jullie weten inmiddels dat er meer krachten spelen, en dat verkeerde keuzes grote gevolgen kunnen hebben voor de inwoners van Hilvanen.

Om meer zekerheid te krijgen roept Kyor de hulp van zijn god in via een Commune. Hij stelt drie zorgvuldig gekozen vragen. Het antwoord op de eerste vraag – of alle drie de stenen vernietigd moeten worden om uit de lus te ontsnappen – is duidelijk: nee. Op de tweede vraag blijkt dat er inderdaad een specifieke volgorde bestaat waarin de stenen vernietigd kunnen worden om de dorpelingen te redden. En op de derde vraag komt misschien wel het meest verontrustende antwoord: de steen die het Senaat aanwijst is niet de juiste om mee te beginnen.

Nog steeds blijft er veel onduidelijk, dus probeert Sevila het via een Divination. De geesten antwoorden, zoals wel vaker, op cryptische wijze:

“De consequenties worden gedragen door de portaalstenen.
Als er geen portaalstenen bestaan, zijn er geen ankers om de consequenties te dragen.”

Het antwoord roept meer vragen op dan het oplost. Sommigen vermoeden dat de portaalstenen niet alleen sleutels zijn om de tijdslus te verbreken, maar ook letterlijk de magische ankers die de huidige toestand van de wereld in stand houden.

Met deze gedachten in het achterhoofd besluiten jullie opnieuw naar de haven te gaan, waar een van de portaalstenen onder water ligt. De haven draagt nog steeds de littekens van de recente explosie van het schip: rook, brandende resten en chaos. Toch valt één ding onmiddellijk op. Rondom de steen is het water ongewoon helder en sereen, bijna alsof de magie daar een kleine oase van rust creëert in een verder troebele en verwoeste haven.

Terug op straat loopt de discussie hoog op. De groep ziet drie mogelijke paden: op zoek gaan naar de steen in het bos, eerst Varso opsporen om meer informatie te krijgen, of het gevecht rechtstreeks naar het Senaat brengen.

Om eindeloos heen-en-weer praten te voorkomen haalt Barry een geïmproviseerd kistje tevoorschijn – zijn eigen gemaakte stembus – samen met een set gekleurde steentjes. Met verrassende ernst wordt er gestemd. Ondanks de humor van het moment is de uitkomst duidelijk: de groep besluit het Senaat te confronteren.

Nog voordat jullie verder kunnen plannen, merkt Gaia iets verdachts op in een steeg vlakbij. Een schaduw die niet klopt met de vorm van een kist lijkt zich te verplaatsen. Zodra jullie reageren zet de figuur het op een lopen. De achtervolging is kort maar intens: Zago schiet vooruit, Alice springt via de daken, en Barry stormt erachteraan in volle harnas. Binnen enkele ogenblikken ligt de verdachte tegen de grond gedrukt.

Wanneer zijn kap wordt afgetrokken blijkt het een bekende te zijn: dezelfde spion die jullie eerder al in de gaten hield in de haven. Onder druk bekent hij dat Alrik hem heeft gestuurd om jullie bewegingen te observeren en dat hij zijn rapport via de secretaris van de burgemeester zou doorgeven.

De groep besluit de situatie te gebruiken om desinformatie te verspreiden. De spion wordt overtuigd dat hij moet rapporteren dat jullie van plan zijn naar het bos te trekken om daar een steen te zoeken.

Op dat moment verandert de sfeer abrupt. Alice besluit geen risico te nemen en steekt de man hard neer. De reactie van de groep is onmiddellijk verdeeld: sommigen zien het als een pragmatische keuze, anderen vinden dat een waardevolle bron van informatie zo verloren gaat.

Kyor grijpt in en spreekt Spare the Dying uit. De man sterft niet, maar blijft bewusteloos en stabiel achter. Bij het doorzoeken van zijn bezittingen blijkt hij weinig bij zich te hebben: een kleine dolk, een beginnende disguise kit, en slechts drie goudstukken.

Met de spion uitgeschakeld en voorlopig niet in staat om te rapporteren, gaan jullie ervan uit dat het Senaat nog niet weet wat jullie werkelijk van plan zijn. De discussie verschuift naar strategie. Jullie schatten dat de stad ongeveer veertig tot vijftig wachters heeft, wat een directe aanval riskant maakt.

Daarom ontstaat een nieuw plan. Sevila stelt voor om haar magie te gebruiken om het uiterlijk van de spion aan te nemen. Met die vermomming zou het mogelijk kunnen zijn om de Senaat-toren binnen te komen zonder direct alarm te slaan.

Tijdens het plannen komt nog een belangrijk detail naar boven: een naam die eerder in gesprekken viel. Velkin Zaniel, mogelijk de echte naam of een alias van Benjamin, een van de leden van het Senaat.

Terwijl de zon nog hoog staat – ergens rond een uur of vier in de middag – beginnen de puzzelstukken langzaam op hun plaats te vallen. Met een plan dat balanceert tussen infiltratie, misleiding en geweld, zetten jullie koers richting de toren van het Senaat.

Daar zal moeten blijken of het plan net zo goed werkt buiten de theorie als in de discussie.